ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΡΑ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ 10.000 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

We endorse the ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙ «ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ» Petition to .

Read the ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙ «ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ» Petition
Ηλιόσποροι-Τοπικές Δραστηριότητες
ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΡΑ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ 10.000 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
Τρίτη, 17 Μάρτιος 2009 20:19
Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο
(για να διαβάσετε ελληνικά και όχι κινέζικα πηγαίντε στην πάνω μπάρα,
διαλέξτε προβολή ή view,
μετά κωδικοποίηση χαρακτήρων ή character encoding και μετά unicode UTF-8)

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ 10.000 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ.

http://www.petitiononline.com/freeherb/petition.html

Η χρήση ουσιών δεν αντιμετωπίζεται με καταστολή, είναι ζήτημα δημόσιας υγείας και όχι δημόσιας τάξης.
Απαγορεύστε τις απαγορεύσεις για τη μείωση της βλάβης από τις εξαρτήσεις.

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...

ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ 5ο ΑΝΤΙΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΙΣ 2, 8 & 9 ΜΑΗ 2009

WWW.LEGALISEPROTESTIVAL.BLOGSPOT.COM


XΑΙΡΕΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΦΟΡΟΥΜ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ

http://greeklegalize.topic-zone.com


Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΣΙΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΑΠΟ ΒΕΛΤΙΣΤΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ

Αποτελέσματα σχετικού προγράμματος της Γενικής Διεύθυνσης Υγείας και Προστασίας Καταναλωτή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και το Κέντρου Διεπιστημονικής Έρευνας για την Εξάρτηση.

Το πλήρες κείμενο της Έκθεσης, στα ελληνικά διατίθεται ηλεκτρονικά ΕΔΩ


“A Cannabis Reader: Global Issues and Local Experiences”

Το βιβλίο περιέχει εκτεταμένη θεματολογία γύρω από την κάνναβη, θέματα νομοθεσίας ή στρατηγικής, καθώς και ερευνητικά στοιχεία από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Ο πρώτος τόμος επικεντρώνεται στις πολιτικές, νομικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που σχετίζονται με τη κάνναβη και απευθύνεται σε χαράσσοντες πολιτική, νομικούς, κοινωνικούς επιστήμονες και ιστορικούς. Ο δεύτερος τόμος ασχολείται με την πρόληψη και τη θεραπεία και απευθύνεται περισσότερο σε επαγγελματίες του χώρου των ναρκωτικών.

Η έκδοση είναι στα αγγλικά και διατίθεται ΕΔΩ

http://www.wikihow.com/Make-a-Waterfall-Bong

More DIY videos at 5min.com

if you care and, of course know how, contribute in the better presentation and form of this article, you can go to the above url and do it..

can or will you answer this please?

Δεν θυμάμαι που ακριβώς το βρήκα αυτό, αλλά αφού κυκλοφορεί έτσι πάει να πει ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς που το χρησιμοποιώ..για πείτε μου λοιπόν, άν δεν θα είχατε το Φόβο, τι θα σας τραβούσε η Ψυχούλα σας να κάνετε? ειλικρινά..

η πιό όμορφη καρδιά!!!

Δείτε ή διαβάστε αυτή την ομορφιά..έτσι για να γιάνει η καρδιά μας..χρειάζεται που και που..η ομορφιά..
Most Beautiful Heart

One day a young man was standing in the middle
of the town proclaiming that he had the most
beautiful heart in the whole valley. A large
crowd gathered and they all admired his heart
for it was perfect.
There was not a mark or a flaw in it.
Yes, they all agreed it truly was the most
beautiful heart they had ever seen.
The young man was very proud and boasted
more loudly about his beautiful heart.
Suddenly, an old man appeared at the front of
the crowd and said, "Why your heart is not
nearly as beautiful as mine."

The crowd and the young man looked at the
old man's heart. It was beating strongly,
but full of scars, it had places where pieces
had been removed and other pieces put in, but
they didn't fit quite right and there were
several jagged edges. In fact, in some places
there were deep gouges where whole pieces
were missing.
The people stared -- how can he say his heart
is more beautiful, they thought?
The young man looked at the old man's heart
and saw its state and laughed.

"You must be joking," he said.
"Compare your heart with mine, mine is perfect
and yours is a mess of scars and tears."

"Yes," said the old man, "Yours is perfect
looking but I would never trade with you.
You see, every scar represents a person to
whom I have given my love - I tear out a piece
of my heart and give it to them, and often
they give me a piece of their heart which fits
into the empty place in my heart, but because
the pieces aren't exact, I have some rough edges,
which I cherish, because they remind me of the
love we shared. "Sometimes I have given pieces of my heart
away, and the other person hasn't returned
a piece of his heart to me. These are the
empty gouges -- giving love is taking a chance.

Although these gouges are painful, they stay open,
reminding me of the love I have for these people too,
and I hope someday they may return and fill the
space I have waiting. So now do you see what true beauty is?"
The young man stood silently with tears running
down his cheeks. He walked up to the old man,
reached into his perfect young and beautiful heart,
and ripped a piece out. He offered it to the old
man with trembling hands.
The old man took his offering, placed it in his heart
and then took a piece from his old scarred heart and
placed it in the wound in the young man's heart.
It fit, but not perfectly, as there were some jagged edges.
The young man looked at his heart, not perfect
anymore but more beautiful than ever,
since love from the old man's heart flowed into his.
They embraced and walked away side by side.
~ The End ~

χαράματα, 5 το πρωί..μπροστά στον κομπιούτερ..

Εχω μιά εφαρμογούλα απ'το γιαχού στην επιφάνεια εργασίας μου, και μιά απ'τις εκφάνσεις της είναι κάτι που το λένε santorini caldera cam και είναι αυτό που λέει ακριβώς..ανοίγω ένα παράθυρο, όποτε θέλω, στην σαντορίνη κι αφήνω το μυαλό μου να περιδιαβεί στην οία, στα φυρά, στην περίσσα, με το μηχανάκι στον παραλιακό από κάτω, αφήνομαι να νιώσω το αεράκι στα μαγουλά μου, να μυρίσω τις μυρουδιές της θάλασσας και του νησιού και έχω πετύχει μερικά απ'τα ηλιοβασιλέματα της σαντορίνης..εκεί μπροστά μου..στον υπολογιστή..είναι ένα παράθυρο εσωτερικής γαλήνης..ισορροπίας.. Τώρα λοιπόν..λίγο πριν κλείσω για το 'βράδυ'..πέντε το πρωί..πάτησα..είναι σκοτάδι..πίσσα..αλλά στο βάθος είναι ένα μικρό μικρό φως..που κινείται αργά..πολύ αργά..ένα πλοίο! ένα καράβι!
πόνεσε η καρδιά μου απ'την επιθυμία που ένιωσα..πόσο θα ήθελα να είμουνα μέσα σ'αυτό το καράβι..χαμένη μέσα στην νύχτα και την ησυχία του αιγαίου..χαμένη μέσ'τον κόσμο..σ'ένα καράβι μέσ'την νύχτα..ένα τόσο δα μικρό σημαδάκι φωτός μέσα στο σκοτάδι..και να πάω..να πάω..να πάω..χωρίς να ελπίζω και χωρίς να φοβάμαι τίποτα..απλά να ακούω τη θάλασα να χτυπάει τα πλαινά του καραβιού..τίποτα άλλο..απεραντοσύνη..

κάποιες σκέψεις με αφορμή το πάσχα και καθυστερημένες ευχές..

Χριστέ μου όταν γυρνάει ο τροχός της Ιστορίας και μπλέκεται μ’εκείνον της Μοίρας, μια δύναμη που δεν αναστρέφεται από τίποτα κι από κανένα..ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συμβεί μέχρι το τέλος της ζωής μας..δεν ελέγχουμε τίποτα στις μικρές ζωές που μας έχουν εγκλωβίσει και δεχτήκαμε τα τείχη γύρω μας με ανακούφιση και με ένα αίσθημα ναρκισσισμού, που τι καλά τα καταφέραμε κι είμαστε ασφαλείς μέσα στα τείχη μας, και γύρω μας λυσσομανάν αδυσώπητοι ανεύθυνοι γύπες διψασμένοι για χρήμα και δύναμη, τυφλοί μπροστά στην ανθρώπινη ύπαρξη, αφιονισμένοι απ’την ίδια τους την μανία για υπεροχή και επικράτηση. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και ίσως δεν είναι μακρυά η ώρα που θα δούμε τα τραίνα του φασισμού πάλι φορτωμένα με κάποιους καινούργιους καταραμένους και άνθρωποι θα πεθαίνουν αβοήθητοι και άλλοι άνθρωποι δίπλα τους θα σφίγγουν τα δόντια και τον λυγμό στο στήθος γιατί δεν θα μπορούν ούτε το χέρι ν’απλώσουν , αλλά και να τ’απλώσουν δεν θα αλλάξει τίποτα..
Και θα χρειαστεί να περάσουν ξανά οι καταιγίδες του χρόνου , άγριες και θυμωμένες, γιατί πάντα ξεχνάμε, γιατί πάντα επιλέγουμε να μη θυμόμαστε, και θα σαρώνουν, ανεμοστρόβιλοι σκόνης και δεμάτια ξερόχορτα στην έρημο της ψυχής μας, μέχρι να συναντήσουν ένα πρωινό αθώο, μια ανατολή καινούργια και λαμπερή σαν την πρώτη αυγή του χρόνου ξανά και ξανά θα αρχίσει μια νέα πορεία..προς τη φθορά ξανά, αλλά θα είναι νωρίς και στην αρχή είναι θεμιτό και απαραίτητο να μην υπάρχουν μνήμες..
Αλλά οι μνήμες υπάρχουν, ραμμένες στο κύτταρο, ζυμωμένες στο χώμα και κάποτε ξυπνάν..και πληρώνουν..όλα όσα ξεχάστηκαν κι όλα όσα θυμούνται.. αρχίζουν σαν ένα σπίρτο που ανάβει στο σκοτάδι, τσάφ..και γίνονται άγριες πυρκαγιές που κατατρών και εξαγνίζουν μέχρι το κόκκαλο..
Επειδή μας εκπαιδεύουν να ξεχνάμε ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε , επειδή αφηνόμαστε να μας αμβλύνουν την επαφή και τα δεσμά που μας δένουν με τη γη, με τον αέρα, με τις εποχές, με τις νύχτες, με τα όνειρά μας, δεν είμαστε πιά σίγουροι τι είναι αυτό που αισθανόμαστε και αν είναι αλήθεια..νιώθω ότι ζούμε στο τέλος μιάς μεγάλης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας..τόσοι αιώνες τώρα..τόσοι πολλοί που από την προηγούμενη μόνο κάτι ψίθυροι έχουν μείνει..για κάποια χαμένη ατλαντίδα.. για έναν πλανήτη που διεράγη… Πάντα ανώνυμα ανθρώπινα κορμιά, ανθρώπινες ψυχές συνθλίβονταν ανάμεσα στις μυλόπετρες του χρόνου και της ιστορίας, αίμα στάζει η ιστορία της ανθρωπότητας.. Ολους αυτούς τους αιώνες η πάλη είναι η ίδια..η επικράτηση, η εξουσία..η ύλη..να αποκτήσουμε..να κατακτήσουμε..να έχουμε..
Τι καταφέραμε?
Κάθε μέρα, σήμερα, μετά από τόσους αιώνες ‘πολιτισμού’ εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν, ακυρώνοντας καθημερινά με τον θάνατό τους τον δήθεν πολιτισμό της ανθρώπινης φυλής.. πεθαίνουμε είτε από πείνα και δίψα, είτε από αρρώστια..και τα δύο αποδεικνύουν χωρίς καμμία επεξήγηση πόσο λίγα καταφέραμε με τον πολιτισμό μας.. για το πρώτο ιδίως δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο να λεχθεί..δίπλα στους ουρανοξύστες με τα πολυτελή γραφεία, ξενοδοχεία, δίπλα στα φανταχτερά αυτοκίνητα, υπάρχει ένα παιδί που πεθαίνει κάθε λεπτό της μέρας από δίψα και πείνα..
Όσο για την αρρώστια, σε ότι καταφέραμε πραγματικά να θεραπεύσουμε, δημιουργήσαμε δίπλα της μια άλλη δυνατότερη για την οποία δεν έχουμε θεραπεία..με την οποία, εκατομμύρια άνθρωποι, κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, κάθε λεπτό της μέρας, πεθαίνουν με τσακισμένο απ’τον πόνο πνεύμα..
Πες ότι αύριο τελειώνουν όλα, άξαφνα..απ’το ένα λεπτό στο άλλο..όπως όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει και το ένα λεπτό είναι εδώ και το άλλο, απλά, δεν είναι..πες ότι, όλα τελειώνουν..και αφού περάσει ο πλανήτης τον Χρόνο που θα χρειαστεί για να επουλώσει τις πληγές που του άνοιξε ο Πολιτισμός, όταν κάποια στιγμή ξεκινήσει η επόμενη Περιπέτεια, τι θα είναι αυτό που θα έχει επιβιώσει? Ποια στοιχεία είναι αυτά που θα βρούν οι επόμενοι που θα τους κάνουν να πιστέψουν ότι εδώ υπήρχαν πριν και κάποιοι άλλοι κι ότι πέτυχαν αυτό, άφησαν παρακαταθήκη αυτό, αυτή είναι η Κληρονομιά ενός προηγούμενου, μεγάλου (?) πολιτισμού..τι θα είναι αυτό άραγε?
Το στοιχείο που θα δικαιώσει τον Πόνο, το στοιχείο που θα δικαιώσει το Αίμα όλων των αιώνων, όλων των ανθρώπων και του καθενός μας χωριστά?
Μιάς και είναι γνωστό, μας το είπε κι ο Χριστός, ότι ο ένας και ο κόσμος συνδέονται άρρηκτα. Η ιστορία του κόσμου είναι η ιστορία του καθενός μας και η ιστορία του καθένα μας είναι η ιστορία του κόσμου. Λίγο ως πολύ. Οι αναλογίες και η τήρησή τους ή μη είναι αυτό που κάνει την διαφορά απ’τον έναν στον άλλον.
Αλλοι είναι συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους προς την ιστορία και τους άλλους, άλλοι είναι συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους μόνο προς τον εαυτό τους, άλλοι και με τις δυό, άλλοι με καμμία..
Αυτά τα πράγματα καθορίζουν και την προσωπικότητα και την πορεία μας πάνω στη γη. Αφήνουν ή δεν αφήνουν σημάδι. Ανάλογα με τις επιλογές του καθενός μας. Ο καθείς είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Και τις συνέπειες των επιλογών αυτών. Με τις οποίες ζούμε όλοι τις ζωές μας.
Γι’αυτό είπα να πάψω να γκρινιάζω και να κρίνω πιά τους πάντες και τα πάντα, λες και είμαι η τέλεια, με τις σωστές επιλογές και με την άψογη ζωή, λες και μπορώ να δώσω σε κανέναν τα φώτα μου.
Αυτό το γραπτό ξεκίνησε για να ανεβεί και ίσως και να δημοσιευτεί το Πάσχα, μια και τόχω συνήθεια κάθε γιορτές, να γράφω κάτι στον τοπικό τύπο. Φέτος δεν το έκανα. Για τον λόγο που αναφέρω παραπάνω. Γενικά τις γιορτές αισθάνομαι θλιμμένη, όπως και πολλοί άλλοι, και πίσω απ’αυτό κρύβομαι κι εγώ. Αλλά φέτος μια φωνή μέσα μου με κρίνει πολύ αυστηρά..και δεν μπορώ να της ξεφύγω.. Γι’αυτό καλύτερα, να κοιτάξω κι εγώ, όπως όλοι μας, να φτιάξω τη ζωή μου και τον εαυτό μου λίγο όπως ονειρεύτηκα ότι θα είναι και τα δυό, κι ύστερα να βγω να παραστήσω τον διδάσκαλο..Κι απ’ ότι καταλαβαίνω θα χρειαστεί να παλέψω πολύ..ποτέ δεν σταματάει αυτή η πάλη λοιπόν..
Ετσι, σας ζητώ συγγνώμη που δεν σας ευχήθηκα καλό πάσχα μέσα απ’το μπλογκ μας, ελπίζω να περάσατε καλά και ελπίζω να τα βρείτε καλύτερα με τον εαυτό σας και με τους γύρω σας από μένα, και αφού γυρίσετε από τις πασχαλινές σας διακοπές εύχομαι αυτό που θα βρείτε να είναι καλύτερο και να σας γεμίζει πιο πολύ απ’αυτό που αφήσατε..Πάντως, αυτό που πραγματικά θέλω να πω και στον εαυτό μου και σε όλους, είναι αυτή η ευχή, μέσα απ’την καρδιά μου: μακάρι να μπορέσουμε να αγαπήσουμε και μακάρι να μπορέσουμε να κρατήσουμε την αγάπη όταν και όπου την βρούμε..
Με αγάπη..

Club VAIO | Διασκέδαση | Διαγωνισμοί | Europe's Top Spots

Club VAIO | Διασκέδαση | Διαγωνισμοί | Europe's Top Spots

Blogged with the Flock Browser

Πρώτη στον κόσμο η Ελλάδα για την Ωρα της Γης!

Ώρα της Γης                                                                                                              Πρώτη στον κόσμο η Ελλάδα !                                                                                                   Με την εντυπωσιακή συμμετοχή σας στην Ώρα της Γης, η Ελλάδα κατακτά μια παγκόσμια πρωτιά στον αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Το δικό σας δυναμικό «παρών» καθώς και περισσότερων από 270 Δήμων και κοινοτήτων μας δίνει την πρώτη θέση παγκοσμίως μεταξύ των χωρών με την εντονότερη συμμετοχή στη μεγαλύτερη συμβολική δράση κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη που διοργανώθηκε ποτέ. Με αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα καταφέρνει να ξεπεράσει ακόμη και τους Αυστραλούς, τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας της Ώρας της Γης, οι οποίοι «βρέθηκαν» στην τρίτη θέση πίσω από τον δεύτερο Καναδά. Η πραγματική δύναμη του μηνύματος της Ώρας της Γης παραμένει η ενεργή συμμετοχή όλων εμάς ξεχωριστά. Όλοι εμείς πρέπει να «αξιοποιήσουμε» τη μεγάλη αυτήν ευκαιρία δηλώνοντας ότι απαιτούνται εδώ και τώρα γενναία μέτρα για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής και υιοθετώντας πρακτικές εξοικονόμησης ενέργειας στην καθημερινότητά μας. Περισσότεροι από 18000 Έλληνες έχουμε ήδη δηλώσει ηλεκτρονικά την προσωπική συμμετοχή μας (http://www.earthhour.org/signup/gr:el), αποδεικνύοντας ότι όλοι μαζί μπορούμε να ασκήσουμε πίεση στην πολιτική ηγεσία για να εντείνει τις προσπάθειές της ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Η ελληνική συμβολή στην παγκόσμια εκστρατεία της Ώρας της Γης δεν εξαντλείται στη μαζική μας συμμετοχή. Ελληνικά μνημεία και τοπόσημα παγκόσμιας ακτινοβολίας θα προσθέσουν αίγλη στην διεθνή αυτή πρωτοβουλία. Με τη σύμφωνη γνώμη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, πολιτιστικά μνημεία παγκόσμιας εμβέλειας, όπως ο Παρθενώνας, ο Ιερός Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, ο Ναός του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά και το Μνημείο του Φιλοπάππου θα προσδώσουν λάμψη στην Ώρα της Γης με τη συσκότιση τους… Επιπλέον, οι δήμοι της Αρχαίας Ολυμπίας και των Δελφών, με τη συμμετοχή τους, κάνουν ακόμη πιο ισχυρό το μήνυμα προς τους παγκόσμιους ηγέτες για την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων κατά της κλιματικής αλλαγής. Κύρος όμως θα προσθέσουν στην ελληνική Ώρα της Γης και τοπόσημα διεθνούς αναγνωρισιμότητας της σύγχρονης Ελλάδας, με αποκορύφωμα τη μεγαλύτερη σε μήκος καλωδιωτή γέφυρα πολλαπλών ανοιγμάτων στον κόσμο, τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Όλα αυτά στο μεγάλο ραντεβού της 28ης Μαρτίου, 20:30 - 21:30 το βράδυ, στην Ώρα της Γης 2009.                             Σας ευχαριστούμε και σας συγχαίρουμε!                                                                                            Γιώργος ΒελλίδηςΕπικεφαλής Τμήματος Επικοινωνίας WWF Ελλάς

Message

Blogged with the Flock Browser

Τελευταίοι Χαιρετισμοί..και μεγάλες ώρες του Ελληνισμού..

Παρασκευή, 27 Μάρτιος 2009

Μακρινή μητέρα, ρόδο μου αμάραντο!!!

Δεν ξέρω...αλλά μερικές φορές θαρρώ πως αυτό που με κάνει να αναζητώ το ωραίο είναι κάτι πολύ βαθύτερο... Είναι η ίδια αιτία που με κάνει να στοχάζομαι πάνω στα λόγια ενός ποιητή, που αφήνει την ψυχή του πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί...

Να αναζητώ ... τις ανείδωτες χαρές.....αυτή την μία Αγάπη... μα προ πάντων αυτή την Μακρινή Μητέρα...το Αμάραντο Ρόδο...Τόσο μακρινή... αλλά και τόσο κοντά μας... Η περίοδος αυτή αλλά και η σημερινή μέρα των Χαιρετισμών, μας φέρνει πιο κοντά στην μακρινή μητέρα. Μας φέρνει στην αγκαλιά της...

Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν

και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

Οδυσσέας Ελύτης

Αναρτήθηκε από Bloger Alexis στις 2:01 μμ

Την ανάρτηση αυτή την πήρα από τον:
http://mikhaillchesstal.blogspot.com/

τι είναι αυτό? what is this?

a short video by C.Pilavios, greek director. No comments by me..i just cry every time i watch this..

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.

son of Poet Sylvia Plath committed suicide!

Poet Sylvia Plath's son commits suicide in Alaska

By HILLEL ITALIE

,

AP

posted: 10 HOURS 34 MINUTES AGO

-When Nicholas Hughes was in his early 20s, his father, poet Ted Hughes, advised him on the importance of living bravely.

"The only calibration that counts is how much heart people invest, how much they ignore their fears of being hurt or caught out or humiliated," Hughes wrote to his son, who committed suicide at 47 last week at his home in Fairbanks, Alaska, 46 years after Nicholas' mother, poet Sylvia Plath, killed herself.

"And the only thing people regret is that they didn't live boldly enough, that they didn't invest enough heart, didn't love enough. Nothing else really counts at all."

From the time that Plath died, in 1963, Ted Hughes had tried to protect and strengthen their children, Frieda and Nicholas, from their mother's fate and fame. He burned the last volume of his wife's journals, a decision strongly criticized by scholars and fans, and waited years to tell his children the full details of Plath's suicide.

And only near the end of his own life, in his "Birthday Letters" poems, did he share his side of modern poetry's most famous and ill-starred couple.

"What I've been hiding all my life, from myself and everybody else, is not terrible at all. Though you didn't want to read it," he wrote to Nicholas in 1998, months before Ted Hughes died of cancer.

"And the effect on me, Nicky, the sense of gigantic, upheaval transformation in my mind, is quite bewildering. It's as though I have completely new different brains. I can think thoughts I never could think. I have a freedom of imagination I've not felt since 1962. Just to have got rid of all that."

"But I tell you all this," Hughes added, "with a hope that it will let you understand a lot of things. ... Don't laugh it off. In 1963 you were hit even harder than me. But you will have to deal with it, just as I have had to."

Nicholas Hughes, who was not married and had no children, hanged himself March 16, Alaska State Troopers said. He was a man of science, not letters, the only member of his immediate family not to become a poet. A fisheries biologist, he spent nearly a decade on the faculty of the University of Alaska Fairbanks as a professor of fisheries and ocean sciences. He left in December 2006, according to the university's Web site.

Hughes' older sister, poet Frieda Hughes, issued a statement through the Times of London, expressing her "profound sorrow" and saying that he "had been battling depression for some time."

"His lifelong fascination with fish and fishing was a strong and shared bond with our father," Frieda Hughes wrote. "He was a loving brother, a loyal friend to those who knew him and, despite the vagaries that life threw at him, he maintained an almost childlike innocence and enthusiasm for the next project or plan."

Nicholas Hughes graduated from the University of Oxford in 1984, and received a master's of arts degree from Oxford, in 1990, before emigrating to the United States and getting a doctorate from the University of Alaska.

Hughes' family history was an "urban legend" that was passed around from student to student. But it was a subject no one discussed with him, said Kevin Schaberg, a former student in a fish ecology class taught by Hughes.

"It was obviously something he did not want to talk about," said Schaberg, who added that he knew Hughes struggled with depression. "I never brought it (his family) up. He never brought it up."

Mark Wipfli, an aquatic ecologist at the University of Alaska and a good friend of Hughes, said that Hughes never spoke of his mother to him, but he talked warmly of his father, who sometimes visited Hughes in Alaska. Even though he had left the university, Hughes remained active in research and was a key scientist in an ongoing study of king salmon.

"I would really like to see him recognized in his own right, not just as the son of two famous people," Wipfli said. "In his own right, he was an incredibly wonderful person."

Hughes not only taught about fish, he also enjoyed fishing and other Alaska pursuits, such as skiing, boating and hunting moose and caribou. What stands out the most for Schaberg, however, is Hughes' vast knowledge of fish, his instant recall of authors, titles and journals on even the most obscure subjects.

"Nick was probably one of the smartest guys I've ever met," he said. "When it came to fish, he was a walking bibliography."

Hughes was only 9 months old when his parents separated and was still an infant when his mother died in February 1963, gassing herself in a London flat as her children slept. A few months earlier, she had written of Nicholas: "You are the one/Solid the spaces lean on, envious/You are the baby in the barn."

Not widely known when she died, Plath became a cult figure through the novel "The Bell Jar," which told of a suicidal young woman, and through the prophetic "Ariel" poems — "I shall never grow old," she wrote — she had been working on near the end of her life.

The immediate cause of her breakup with Hughes was his affair with Assia Wevill. Plath's legacy haunted her husband, hounded for years by women who believed he was responsible for her suicide and by a procession of biographers and fans obsessed with the brief, impassioned and tragic marriage between the two poets.

Ted Hughes relived the tragedy not only through the constant reminders of Plath, but also through the suicide of Wevill, his second wife, who in March 1969 killed herself and their 4-year-old daughter.

—

Associated Press writer Rachel D'Oro in Anchorage, Alaska, contributed to this report.

—

On the Net:

http://www.sfos.uaf.edu/memorial/hughes/

did you celebrate the spring?

i wish to all a bloomed spring and wish we have as many springs as we need in our lives and may they all lead to a mature and enlightened summer! From all the days that have been established and i generally am against this , as if we couldn't festive all the important things every day in our lives and honor and give attention to, without having to be reminded by a superior authority, anyway, from all these days, the spring day and the poetry day are two days that i liked the idea and honored them the way i could for the moment..my mistake of course, i go against my beliefs, that say to give and take the most out of everything..but but but we put sometimes burdens by ourselves or by some moral principles sometimes.
The spring day gave me a feeling like we go back to some forgotten rituals, that old long gone women should do, when we still had strong relationship with the earth and we were depending on her, and i imagine women with long beautiful white dresses decorated with flowers and on their hair flowers and with big baskets in their hands, singing and praying to mother earth and to the powers of the universe..i wish i could find a song that can give me the same feeling to put it here, but we are so so far away now from this era, where all were smelling fresh and innocent, and night was falling with mingled fear and relief and a kind of wild expectation inside, the promises of the new day or the dangers of the dark ? and you were trying to tell through the whispers of the trees and the noises of nature what each one means and which one is for you..
Anyway, that is almost the taste i had when they told me that this is the spring day..
The real taste was less tasty and more common, like any other day, i just went to a gathering and heard some songs, and talked with some other women..not bad , not bad at all..
I thank life..if i stop and think for one moment that other women , and men, are tortured at the same time, by hunger, by war, by violence, by lack of the essentials..it was a lovely evening..
So i wish us all , all people that we find at last a spring where our souls will be satisfied and well.
But i understand this cannot happen this year, so i wish us all we have a nice spring, inside the limit of the possible.

(photo is mine)

For the Poetry's Day - Για την μέρα της Ποίησης.

Σήμερα, 21 του Μάρτη, ήταν η μέρα αφιερωμένη στην Ποίηση. Εδώ, στην πόλη μου συμετείχα και σε μιά μικρή αλλά πολύ τρυφερή εκδήλωση προς τιμήν της ποίησης λοιπόν, και μου έκανε μεγάλη εντύπωση το μέγεθος της συμμετοχής του κόσμου..Πολλοί άνθρωποι πήραν το βήμα και διάβασαν ένα ποίημα της επιλογής τους. Εχουμε, είναι γεγονός ένα θεματάκι με την ποίηση οι έλληνες, αγαπάμε ποίηση, μέχρι σημείου 'ψώνιου' μερικές φορές. Αλλά καλά κάνουμε, εγώ θα είμουνα η τελευταία που θα απαξίωνα κάτι τέτοιο ακόμα κι αν ήταν ψώνιο. Εκείνο που θα απαξίωνα όμως, και σε σχέση με την ποίηση και σε σχέση με όλες τις εκφάνσεις της ζωής, είναι εκείνο το παραφούσκωμα του παγωνιού, το fatsi mare που λέμε κι εμείς οι βλάχοι..απεχθάνομαι τους υπερφίαλους ανθρώπους, τους δήθεν, κάτι γραβατωμένους δυσκοίλιους τύπους που έχουν 'βαρύνουσα' γνώμη πάνω σ'όλα..το λέω αυτό γιατί και σ'αυτή την εκδήλωση κάποιος βρέθηκε, πάντα κάποιος θα βρίσκεται θα μου πείτε, πως να αποφύγεις την μετριότητα και την ανοησία, να εκφέρει άποψη για τον Ρεμπώ. Κάποιος που αποκαλεί τον εαυτό του ποιητή, 'ποιητή εκ του προχείρου, έχων την μορφήν του χοίρου' που θα έλεγε και ο φίλος μου ο Σουρής. Εγραψε λέει πράγματα σε ηλικία 20 χρονών που άλλοι δεν γράφουν ούτε στα γεράματά τους, λες και η ποίηση έχει να κάνει με την ηλικία, αλλά αμέσως μετά κατάντησε λαθρέμπορος, παρίας, ναρκομανής μέχρι του σημείου να πεθάνει από ναρκωτικά..έ, τέτοια ανάλυση για τον Ρεμπώ δεν μού'λαχε να ξανακούσω..πιό πολύ με πείραξε που κανείς δεν αντέδρασε, ούτε εγώ, παρά καθυστερημένα, και τώρα με τρώει, γι'αυτό γράφω αυτό που γράφω, για να το βγάλω από μέσα μου και να βεβαιωθώ ακόμα μιά φορά για το αναντίρρητο γεγονός , ανέκαθεν η μετριότητα σκότωνε και πάντα θα σκοτώνει την ιδιοφυία..τι να έκανε κι ο Ρεμπώ βρε καημένε, αφού έφτασε εκεί που έφτασε? να βάλει τα καλά του και να περιφέρεται και να καυχιέται περιστοιχιζόμενος από αυλοκόλακες και γλύφτες? αναρωτήθηκες ποτέ πως έφτασε εκεί που έφτασε? τι είδε, τι άκουσε, τι ένιωσε, μέσα από τι πέρασε, πόσο πόνο, πόση απελπισία, πόσο σκοτάδι και πόσο φώς..καίει και το φως..πως μπορεί να ξέρεις τι πόρτες άνοιξε, τι δρόμους βρήκε και πόσο λίγο μπορεί να ενδιαφέρει από κείνο το σημείο και μετά η καλοπέραση και το βόλεμα? ή μάλλον τα υποψιαζόμαστε όλα αυτά γι'αυτό και υποκλινόμαστε, ταπεινά κι ευλαβικά και σεβόμαστε ό, τι επιλογή κι αν έκανε γιατί την κέρδισε και κάτι παραπάνω..χρωστάμε κιόλας, σαν ανθρωπότητα..γι'αυτό, βρε ανθρωπάκο που λέει και ο Ράιχ, αποφασίσαμε ότι τίποτα δεν μπορεί να σε ξεκουνήσει απ'την καθημερινότητά σου αλλά τουλάχιστον μη προσπαθείς να τα κατεβάσεις όλα στο μικρονοικό σου επίπεδο..τέλος..τόβγαλα από μέσα μου και δεν θα ξανα ασχοληθώ..και θα μπορέσω απερίσπαστη να γιορτάσω την μέρα της ποίησης..μιά από τις μέρες που δέχομαι παρόλο που γενικά αντιδράω στην κατοχύρωση αυτών των ημερών, μιά για το ένα μιά για το άλλο, λές και δεν μπορεί η κάθε μέρα να είναι αφιερωμένη ανά πάσα στιγμή σε όλα τα σημαντικά και όμορφα πράγματα που θάπρεπε να γεμίζουμε τις μέρες μας και όχι μόνο όταν κάποιος εκ των άνω μας το καθορίζει..τέλος πάντων, για να δείτε ότι δεν είμαι για όλα αρνητική, σας αφιερώνω την δική μου συμβολή στην μέρα της Ποίησης..

hide and seek!! the story behind the game!!

A story about a game of hide-and-seek..

The Madness of Love

One day, in a faraway place, there gathered all the emotions and principles of Man.
Madness, who was sorry for Boredom, suggested they play a game of hide-and-seek.
Interest raised its brow and waited to listen about the game,
while Curiosity, who could not wait, asked: 'What is hide-and-seek?'
Enthusiasm started dancing with Euphoria, and Joy started hoping around as well,
trying to convince Doubt and Apathy to play as well.
Yet, there were many who did not want to play.
Cowardice did not want to risk, Arrogance thought the game to be stupid,
and Truth did not want to play because she knew that at some point she would be revealed anyway.
'One...Two..Three..' Madness started counting, and the game began.
The first to hide under a tree was Laziness.
Faith flew high in the skies, while Jealousy went to hide under the shadow of Triumph, who, with his might, managed to climb up on the highest rock.
Altruism could not hide, because every place he found, he gave to someone else,
the same as Generosity, who offered he hiding places to others.
Egoism, on the other hand, found a good hiding place, ignoring everyone around,
while behind his back ran Betrayal.
Hypocricy and Lie went to hide in the bottom of the ocean,
while Desire and Passion were hidden in a volcano.
Love found all the hidding places occupied, until he found a bush of rosebuds and hid there.
'...1000' counted Madness, and started seeking.
The first she found was Laziness, who had fallen asleep close by.
Then she found Faith, who was talking loudly with God, up in the skies.
She felt the shake of Passion and Desire from the depths of the volcano,
and after she found Jealousy, it was not hard for her to find Triumph as well,
who was triumphantly praising his hiding place.
Of course, she found even more easily Doubt, who had not yet decided where to hide.
Generosity revealed herself in order to help in seeking,
and Altruism thought the same and revealed himself by her side.
In the meanwhile Betrayal went to give away Egoism, and was revealed with him.
One by one, Madness found them all, except Love.
She searched high and low and in every dimension,
and when almost ready to give up, she saw a bushel of rosebuds,
she started kicking it because of her anger, and then a groan of pain was heard.
It was Love, whom the thorns of the rosebud bushel had made blind...
Madness was anguished and did not know how to make amends.
She was crying and begging for forgiveness.
In the end, not being able to give Love his sight back,
she swore to be his guide.
And from that time onwards, Love is blind, and Madness is always accompanying him...

we could have ruled the world..

if you had stayed by my side..but you didn't ..and i left..to the five winds..